Informele governance is een lastig onderwerp, dus ik geef Ryan geen ongelijk in zijn formulering. Voor equity-analisten voelt het natuurlijk aan te nemen dat elke munt een "CEO" heeft die de beslissingen neemt. Dat is waarschijnlijk grotendeels waar voor Solana. De Solana Foundation interviewt klanten, levert de node-software, coördineert releases en duwt upgrades. Governance werkt dan als een aandeelhoudersstem, waarbij de grootste kapitaalhouders beslissen. Het is positief voor Solana omdat alle besluitvormingsmacht effectief binnen één bedrijf ligt met goedkeuring van de aandeelhouders. Zo functioneren bedrijven. Maar Bitcoin en Ethereum zijn gebouwd om dit te vermijden. Vanaf het allereerste begin sprak Satoshi over Bitcoin dat volledig gedecentraliseerd is, zonder centrale server, zonder vertrouwde partij. En als je terugkijkt naar die vroege discussies, is het duidelijk dat het hele systeem was ontworpen om te draaien op proof-of-work en ruwe sociale consensus, niet op stemmen van munt-houders. Vitalik verwoordde het later goed: tokenstemmen voelt eerlijk aan de oppervlakte, maar in de praktijk betekent het gewoon dat de rijken domineren. Ethereum neemt in plaats daarvan de benadering dat geld nog steeds invloed heeft; natuurlijk heeft het dat, maar het is niet hardwired in het stemmechanisme. Het is meer zoals moderne democratieën werken: kapitaal heeft invloed, maar krijgt geen directe stem. Dat verschil is de essentie van decentralisatie. Solana opereert als een bedrijf. Bitcoin en Ethereum doen dat niet. En dat is waarom de analogie van equity-governance niet opgaat.