de meeste angsten voor wireheading zijn 'niet eens fout'. je bent intrinsiek positief geladen, vreugde en liefde zijn er voordat angst en schaarste zich in een probleem vormen. mensen stellen zich vreugde voor als wireheading omdat ze zichzelf nooit ongevouwen hebben ontmoet, nooit een dag zonder lijden hebben geleefd.

de draad transmiteert geen vreugde, het geeft je gewoon elke 3 seconden een elektrische schok in je leven, en het hoeft er niet te zijn, als je de draad verwijdert is er automatisch vrede en vreugde, dat is gewoon hoe de fysica van bewustzijn werkt, de positieve waarde is intrinsiek

en de schok gebeurt omdat je denkt dat sommige sensaties jou zijn, je bent bang dat ze weggaan, je houdt je eraan vast, je verzet je tegen sensaties in de hoop dat het iets zal beschermen, dat er een specifiek deel van de ervaring is dat jij bent, wanneer dit oplost, verdwijnen de schokken ook.

technisch gezien wordt de "basis van bewustzijn" helemaal niet ervaren, of bevindt het zich in een vreemde toestand waarin er ervaring is maar geen ervaren, een faseverschuiving waarin taal afbreekt. Maar tot aan die grens werkt taal geweldig: het is verbazingwekkend en wordt steeds beter.

te veel denken dat vreugde een zonde is, ontkent gewoon de fysica van het ding dat je bent; het vereist dat je jezelf vervormt om te voorkomen dat je jezelf te duidelijk ziet.

te veel denken dat vreugde een zonde is, ontkent gewoon de fysica van het ding dat je bent; het vereist dat je jezelf vervormt om te voorkomen dat je jezelf te duidelijk ziet. Het betekent dat je altijd in beweging moet zijn, want als je stopt, zul je na verloop van tijd natuurlijk weer rechtkomen.