Je zenuwstelsel kan niet voor altijd in een gokkast leven zonder eruit te willen kruipen. Ik ben arrogant trots op het feit dat ik een origineel, out-of-the-box denker ben, en toch werd ik vandaag wakker met de vraag of ik in weken een volledig onbelast, ongefilterd idee had gehad. Dit leven is niet voor mij. Wij als soort hebben al zo lang niet naar een heel album geluisterd zonder een scherm aan te raken. We kunnen geen twintig pagina's lezen zonder een notificatie te controleren. We zijn niet verveeld geweest zonder in paniek te raken en de stilte te vullen met pixels. Ik weet niet wat het zegt over de wereld, of over mij, dat het opzetten van een vinyl aanvoelt als een daad van rebellie, maar dit is waar ik sta. Het vraagt me om aanwezig te zijn. Het dwingt me in een tempo dat ik vergeten was. Het legt een ritueel op. Het creëert een begin en een einde. Het herinnert me eraan dat tijd echt is en dat je leven eindig is en dat je niet door alles heen kunt skippen zoals een afspeellijst. Je draait de plaat om. Je verandert de tape. Je probeert voorzichtig je DVD niet te krassen. Je spoelt terug. Je kiest. Je commit je verdomme. Het zegt iets dat in het tijdperk van AI de beste ruil van dit decennium kartonnen plaatjes zijn. Dat ik fysiek een ander abonnement afwijs, eindeloze eisen van data en aandacht en... mij. Ik betaal een premie voor dingen die NIET updaten. Die je niet volgen, niet trillen, je niet optimaliseren tot een dof klein data-uitlaatpijpje. Ik weet niet zeker waarom ik dit hier post, en ik begrijp de ironie, maar misschien kan het iemand helpen zich minder alleen te voelen. Ik zie het ook bij anderen. Iemand die overspoeld wordt door de sensationele onzin van mensen die schreeuwen over de permanente onderklasse die strandt, de standaarddragers van financieel nihilisme. De angst om altijd achter te blijven. Ik ben me er heel goed van bewust dat ik bevoorrecht ben. En succesvol en... moe. Heel verdomd moe. En het enige dat nu helpt is ontkoppelen. En het is echt frustrerend hoe moeilijk dat is, eerlijk gezegd. Ik dacht dat ik sterker zou zijn. Je zou het ook moeten proberen. Er is een wereld om in te pauzeren. Die aangeraakt wil worden. En om de pijn en warmte en de ruwe randen en de vreugde en de wrijving van menselijke verbinding te voelen. Dat is wat ertoe doet. Dat is wat ons menselijk maakt.