.@maxhodak_ geeft een fascinerende uitleg waarom het herstellen van geur met hersenimplantaten veel moeilijker is dan het herstellen van zicht of gehoor: Zicht en audio zijn eenvoudig te digitaliseren. We kunnen beelden al coderen als pixels en audio opslaan als WAV-bestanden. Maar geur-visie zou veel moeilijker te doorgronden zijn. Jarenlang hebben bedrijven geprobeerd chemische detectors te creëren door neuronen te laten groeien die olfactorische receptoren tot expressie brengen - in wezen proberen ze een hondenneus na te maken, die "enkele van de meest gevoelige chemische detectors in het universum zijn." Wanneer honden worden getraind om kanker te detecteren, pikken ze niet één enkele "kankerchemische stof" op. Er zijn duizenden chemicaliën die constant uit je bloed lekken, en honden leren onregelmatigheden op te merken. Het probleem is dat je geur niet gewoon in massa kunt analyseren. Geur bestaat uit duizenden verbindingen tegelijk - en we hebben nog steeds geen bestandsformaat om die complexiteit weer te geven.