Wat er gebeurt in energie is veel meer dan een geopolitieke handel — het weerspiegelt een structurele verschuiving. Decennialang hebben aandelenmarkten kapitaal gefunnel naar bedrijven die hulpbronnen verbruiken, terwijl ze systematisch de industrieën die deze produceren uithongeren. Wat deze dynamiek bijzonder opvallend maakt, is dat de fysieke economie niet is gekrompen. Sterker nog, het belang ervan groeit. De wereldeconomie blijft meer elektriciteit, meer koper, meer staal en meer kritieke mineralen vragen. Laten we hier eerst dieper op ingaan. Later zal ik ook een ander idee delen dat ik bijzonder overtuigend vind.