Çocuklarımla Toy Story 3'ü izlemek. Çöplükte, oyuncaklar rastgele plastik nesneler arasında bilinçli tek varlıklar gibi görünüyor. Ve yine de dördüncü bölümde, küçük bir çocuk olan Bonnie'nin Forky adını verdiği, kendini farkında olan bir sporkla tanışıyoruz. Bu, Oyuncak Hikayesi evreninde bilincin, nesnelere ancak bir insan tarafından isimlendirilip sevildiğinde aşılandığını gösterir. Bu, ilk filmde Sid'in odasındaki oyuncakların daha ilkel ve vahşi bir bilinç biçimine sahip olduğunu, onları sahip olan çocuğun bilinçli durumunu yansıtmasının nedenini açıklar. Bu teoriyi daha fazla geliştirmem gerekiyor. Ne bulduğumu sana bildireceğim.

Bazı kişiler, ikinci filmdeki oyuncak mağazasındaki oyuncakların henüz bir çocuğa ait olmamasına rağmen bilinçli olduğunu belirtmiştir. Bu teorimi zayıflatıyor gibi görünüyor, ama o oyuncaklar fabrika ayarlarında çalışıyor. Kendilerini oyuncak olarak tanımıyorlar (tıpkı ilk filmdeki Buzz gibi). Yani çocukla ilişkisi ve çocukla olan ilişkisi sayesinde oyuncak, kendini bir benlik olarak fark eder ve gerçek doğasını öğrenmeye başlar, başta büyük bir acı içinde kabul eder. Bu da sonunda beni Toy Story'nin insanın Tanrı ile ilişkisi hakkında derin bir manevi alegori olduğu sonucuna varmaya götürüyor.