Hayatım kişisel ajanlar ve sınır modelleri etrafında dönüyor. OpenAI, Gemini, Claude. Ne SaaS, ne uygulama, ne duygusal dost (gün içinde zaten yeterince konuştum). Gece en sevdiğim FPS oyunlarım. Önümüzdeki 5–10 yılın insanların %90'ı için böyle göründüğünden oldukça eminim. FPS asla ölmez.

İki buçuk ayı kapsayan 60.000 kelimelik bir oyun senaryom var ve bugün projeyi başarıyla tamamladım! Şimdi gururla söyleyebilirim ki, ben bir oyun yazarıyım. Ama bu proje benim için bundan çok daha önemli, beni geldiğim yola geri götürüyor gibi görünüyor ve gerçekten neyi sevdiğim ve ne yaratmak istediğim hakkında daha net bir tablo kazandırdı. Senaryo aynı zamanda benim eski gerilim mantığım (sektöre ilk girdiğimde yazdığım tür) ve tema yapay zeka ile ilgili (ki bu da kullanılması gerekiyor), harika bir çağrı gibi hissettiriyor. İki yıl yatırım ve iki yıl ekip yürütmesinden sonra, kendi işimden giderek daha uzaklaştığımı hissediyorum ve zamanla yaratıma olan güvenimi azaldıyorum. Ama bu sefer, seçilen uçaktan yazdığım taslaktan, senarist ve Party A'nın sabırla revize edip optimize etmesine ve sonunda senaryonun herkesin beğenmesine kadar, bu benim için çok önemliydi ve kendimi yeniden anlamamı sağladı: belki de hayal ettiğimden daha fazla gücüm var. Tüm bunlar gerçekten minnettar edilecek bir şey. Daha önce de paylaştığım gibi, senarist zihnindeki devle savaşıyor; sol ve sağ beyin arasında sorunsuzca geçiş yapma, bazen mantık bulmak için gergin olmayı ve ara sıra gevşeip detaylara dalmayı öğrenme eğitimi; bu saf bir entelektüel zevk. Yeni yılda, yeterince özgüven ve cesaretle daha ilginç zorluklara devam etmeyi umuyorum. Son olarak, size iyi bir arkadaşım ve bir Hollywood senaristinin yönettiği bir senaryo stüdyosunu önermek isterim; oyun senaryoları, film ve televizyon senaryoları, kısa drama senaryoları ve diğer iş ihtiyaçları var, iletişime hoş geldiniz~