Albert Dubout (1905-1976), Fransız karikatürist, illüstratör, afiş sanatçısı ve ressam.

John Heyer - Ötesinin Sırtı (1954) Sıcak, toz, sel ve kumla mücadele eden Royal Mail şoförü ve sıradan Tom Kruse, iki haftada bir bir Leyland Badger aracıyla tamamlayarak Orta Avustralya'nın izole dış kesimindeki 517 kilometrelik Birdsville Pisti boyunca insanlara posta, malzeme ve malzeme teslim ediyor. The Back of Beyond, dünyanın en uzun ve en izole posta gönderilerinden birinde bazı karakterleri ve hikayelerini yeniden canlandıran uzun metrajlı bir belgeseldir.  Avustralya'nın en seçkin şairlerinden biri olan Douglas Stewart tarafından yazılıp anlatılmıştır. "John Heyer'in Shell Film Unit için yönettiği The Back of Beyond, Avustralya'nın en başarılı ve sevgiyle hatırlanan belgesellerinden biridir. Venedik Film Festivali'nde tüm kategorilerde en iyi film ödülünü kazanan prestijli Grand Prix Assoluto'yu kazandı. Güzel ve şiirsel bir film olan bu film, karakterler ve durumlar parlaklık ve dokunaklılıkla tasvir ediliyor; bu da onları Avustralya folkloruna taşıyor. Filmin unutulmaz gerçek hayat karakterleri arasında gerçekçi modern bushman Tom Kruse; Bejah Dervish, 'pusula ve Kur'an'la çölle savaşan' Afgan deve sürücüsü; Kruse'nin plak çalma arkadaşı William Henry Butler; Vahşi dingoları öldüren Jack the Dogger; ve yaşlı Joe the Aborjin yağmur makinesi. The Back of Beyond, Birdsville Yolu boyunca bu insanların deneyimlerini ve işgal ettikleri izole 'asla' toprakları kucaklayan bir gezici kısa sahneler koleksiyonu gibi okunabilir. Yönetmen John Heyer ve görüntü yönetmeni Ross Wood, 1948'de Shell'e katılmadan önce Commonwealth Film Birimi'nde çalışmışlardı. Wood'un başarılı görsel tarzı ve Heyer'in film dilini kavrayışı, The Back of Beyond'da birleşerek bu dönemde çekilen Avustralya outback'in en ikonik görüntülerinden bazılarını yaratıyor. Film, yerleşimcilerin dışa doğru yalnızlık, acımasız kayıtsızlık, tehlike ve zamansızlık yeri olarak duyduğu endişelerini yeniden doğruluyor. Aynı zamanda manzaradaki karakterleri hayatta kalanlar, dayanıklı insanlar, altın kalpli savaşçılar olarak gösteriyor. Film, Heyer tarafından sıkı bir senaryo olarak yazılmıştı ve hikayenin büyük bölümünde Tom'un deneyimlerinden ilham almış olsa da, tamamen dramatik etki için icat edilmiş birçok sahne var – kayıp çocukların efsanesi bunun en bariz örneği. Çekim koşulları zordu – film birimi, zorlu arazi ve aşırı hava koşullarında üç aylık çekim süresinde 9.000 kilometreden fazla yol kat etti. Kum fırtınaları sık sık çekimleri kesintiye çıkardı ve çölden yükselen ince toz ekipmanları engelliyordu. Çekimde kaydedilen ses kayıtları kum tarafından çizildikten sonra işe yaramaz hale geldi ve tüm film post-prodüksiyonda yeniden seslendirilmek zorunda kaldı. O dönemde belgesellerde post-senkronize diyalog ve ses efektleri yaygındı, ancak Kruse ve filme katılan diğer kişiler ekranda kendi seslerini duymayı bekliyordu ve bazıları başka birinin aksanını kendi ağızlarından duyunca şok oldukları bildirildi. Shell'in Birdsville Yolu'nun hikayesine olan ilgisi, posta ve telekomünikasyon endüstrisinin önemi ile altyapının gelişimiyle bağlantılıdır. Bu açıdan, yirmi yıl önce İngiltere'deki 'belgesel hareketinin babası' John Grierson tarafından İngiliz GPO Film Birimi için çekilen İngiliz belgeseli Night Mail (1936) ile benzerlik taşır. Night Mail, The Back of Beyond gibi, sembolik imgeler, şiirsel bir 'Tanrı'nın sesi' anlatımı ve bir posta güzergahı kullanarak ulus inşası mesajını yansıttı. Ama aynı zamanda, Night Mail gibi, The Back of Beyond da kurumsal veya özel girişimin bir ürünü olarak başlangıcını aştı ve bugün de yankı bulmaya devam ediyor. Venedik Film Festivali'nde Grand Prix Assoluto ödülünü almasının yanı sıra, Beyond'un Geri Dönüşü beş uluslararası film festivalinde ödül kazandı. Yerel olarak da büyük bir ilgi gördü. Filmin çıkışından sonraki ilk iki yılda yaklaşık 750.000 kişi izledi – yerel bir belgesel için olağanüstü bir rakam. Shell Film Birimi'nin geniş dağıtım, gösterim ve mobil film birimi ağının büyük ölçüde desteklenmesiyle film, ülke genelinde belediye salonlarında, tiyatrolarda ve sinemalarda, genç okul çocuklarından yetişkinlere kadar geniş bir izleyici kitlesine gösterildi. 1950'lerde çoğu Avustralyalı 'ötesinin arkasında' olmazdı ya da doğayı bizzat deneyimlemezdi, bu yüzden film Avustralya'nın merkezine bir giriş niteliğindeydi. Film, ilk kez 24 Temmuz 1954'te Marree Belediye Binası'nda gösterildi.

Herkes nerede?