Yapay zeka işleri panikiyle ilgili komik bulduğum bir şey. Herkes yazılım mühendislerinin önce değiştirildiğini varsayar. Kağıt üzerinde mantıklı çünkü yapay zekâ artık gerçekten kod yazıyor ama yazılım mühendisleri için iş ilanları YÜKSELIYOR ve dürüst olmak gerekirse düşündüğünüzde bu çok açık. 1. Her yapay zeka ajanı, beyaz yakalı bir görevi yerine koyduğunda, bir mühendis onu inşa etmiş 2. Her iş akışı otomatikleştirilirken, bir mühendis onu devreye koyuyordu 3. Her yeni yapay zeka aracı birinin rolünü tüketiyor, bir mühendis onu sürdürüyor Mühendisler yapay zeka tarafından değiştirilmiyor, yerini onlar alıyor. Ayakta kalan son görev, yapay zekanın yapamayacağı iş değil, kontrolleri elinde tutan kişi olacak.

Dün bir aile etkinliğindeydim ve amcam İran durumu hakkında bana sordu. Beni makro piyasalar hakkında paylaşım yaparken görmüştü, bu yüzden neler olup bittiğini ve nasıl düşünmesi gerektiğini anlamak istedi. Ona bunu anlatmaya başladım. Hormuz aksaması, yaptırım muafiyeti, fiyatlar için ne anlama geldiği. Normal bir sohbet. Kardeşi tam orada oturuyordu, dinliyordu. Bugün teyzem aradı. O konuşmadan sonra kardeşinin üzgün olduğunu söyledi. Tam olarak bana değil, duruma yöneldi. Meğerse birkaç yıl önce benzer bir şey yaşamış. Petrol yükseldi, portföyü kandı, panikledi ve en kötü zamanda sattı. Etrafındakiler piyasaları anlamıyordu çünkü arayacak kimse yoktu, bu yüzden sadece ekranını izleyerek sessizce kötü kararlar veriyordu. Ve dün orada oturup beni kardeşine oyun kitabını rahatça anlatırken izliyordu, sanki hiçbir şey değilmiş gibi. Onu etkileyen şey bu, benim analizim değil, boşluktu. Bir süre aklımda kaldı çünkü ben de o durumda bulundum, belki aynı durumda değil ama o hissi biliyorum. Kimsenin yardım etmediği bir şey için birinin yardım almasını izlemek gibi sessiz, neredeyse utanç verici öfke. Ya kimsenin olmadığı için ya da sormanın bir seçenek olduğunu hiç fark etmediği için. Beynin dünyayı ikiye böldüğünde nasıl olduğunu biliyorsun. İşler çöktüğünde arayacak birini olan insanlar ve sen tek başına oturup zor yoldan çözmeye çalışıyorsun çünkü elinde olan tek şey buydu. Ve o acıyı hissetmek yerine, beyniniz garip bir şey yapıyor. Durumu tersine çeviriyor ve yargıya dönüştürüyor, sanki ben tek başıma hallettim, neden yapamıyorlar ve birine ihtiyaç duydukları için yumuşaklar. Kendinize yalnız mücadele etmenin daha güçlü yol olduğunu ve bunun sayesinde daha iyi olduğunuzu söylemeye başlıyorsunuz. Birini küçümsemek, birinin senin için gelmesini dilediğini itiraf etmekten daha kolaydır. Her şeyin farklı gitmesini ne kadar çok istediğine oturmaktan daha kolay. Yani beynin bunu seçiyor ve yaşamak için kötü bir yer. Ama şimdi onu arayıp durumu kontrol etmeyi düşünüyorum çünkü teyzem bana söylemeseydi asla bilemezdim ve işte beni korkutan kısım bu. Etrafımızda kaç kişi bu kadar yük taşıyor ve biz fark bile etmiyoruz.

İşten yorgun olmak ne büyük bir ayrıcalık. bir zamanlar evrene yalvarmıştın. Bunalmış hissetmek ne büyük bir ayrıcalık. eskiden hayal ettiğin büyüme tarafından. Bir Kasıtlı olarak yarattığın hayat. Büyüyüp büyümek ne büyük bir ayrıcalık. Eskiden yetinirdin.