Tartışamam.

Hüseyin'in Arap milliyetçiliği ve İslamcılığı üzerine eleştirel entelektüel tarihleri günümüzde vazgeçilmezdir ve onsuz hiçbir antisiyonizm üzerine gerçek bir çalışma tamamlanamaz.

Bir antropolog olarak ve mitleri çok inceleyen biri olarak, iki anlatı yapısının birbirinin versiyonu olduğunu, birinin diğerinin üzerine inşa edildiğini ya da anlatıların aynı formun farklı varyasyonları olarak birbirini yansıttığını çoğu zaman açıktır. Mitleri bu şekilde analiz etme yöntemi, Güney Amerika ve Amazon'daki komşu kabile halklarının mitlerine bakarak başlayan Yahudi antropolog Claude Lévi-Strauss tarafından mükemmelleştirildi. Örneğin, bir mitte, bir oğul babasını öldürebilir, ağaca tırmanabilir ve akbabalar tarafından götürülebilir. Başka bir hikayede ise bir anne çocuğunu saklayabilir, yeraltı dünyasına seyahat edebilir ve jaguarların arasında yaşayabilir. Şimdi, Filistin deneyiminin antisiyonist sahiplenilmesine baktığımda—"Filistin"i sürgün, dönüş ve romantikleştirilmiş bir birliğin yeniden entegrasyonu olarak yeniden inşa eden bir hikaye—ister Arap ulusu ister İslam Ümmeti'nin olsun, Arap ve İslami fetih hakkını yeniden tesis etmek—bir versiyon ya da sahiplenme görmemek imkansız, Yahudi sürgün, dönüş ve birlik hikayesi: Vaat edilmiş Toprak'ta sürgünlerin toplanması. Yapısal bir antropolog için bu açıkça görülür. Yine de antisiyonist edebiyat, Yahudi hikayesini ve İsrail Toprakları vizyonunu sürekli olarak siler, var yokmuş gibi ya da doğası gereği meşru davranır—tarihsel ve metin olarak antisiyonist anlatıdan önceydi olmasına rağmen. Olay içinde, işin içinde olan bir tür kültürel silme, ikame ve yerini değiştirmedir. Antisiyonist hikaye, Yahudi hikayesini çalıyor ve onu Yahudi halkına karşı çevirmeye çalışıyor.